منشأ آموزش جنبش چیست؟

چه زمانی آموزش جنبش سرچشمه گرفته است؟چرا در دهه 1960 ، 1970 و حتی در دهه 1980 محبوبیت داشت؟چه کسی باید چارچوب آموزش جنبش (MEF) را بشناسد؟چرا محبوبیت آن محو شد و امروز کجا هستیم؟چه کسی در آغاز آموزش جنبش همکاری می کرد؟از آنجا که ما فقط یک مرور کلی تاریخی در مورد آموزش جنبش ارائه می دهیم ، فقط به برخی از افراد کلیدی در ارتباط با تدوین این رویکرد اشاره می کنیم.

یک رویداد مهم در تاریخ تربیت بدنی اجرای استانداردهای ملی محتوای بود. علاوه بر توسعه آموزش حرکت به عنوان یک روش تحویل برای محتوای تربیت بدنی ، یک رویداد مهم تاریخی برای تربیت بدنی اجرای استانداردهای ملی محتوای بود. این استانداردها می توانند مستقیماً با آموزش جنبش مرتبط باشند. موفقیت هر برنامه آموزش حرکات ریشه در توانایی کسانی دارد که به آن آموزش می دهند تا جوهر فلسفه آموزش جنبش را تجسم کنند. نحوه ارائه یک معلم برنامه ای مبتنی بر فلسفه آموزش جنبش برای یادگیری دانش آموزان بسیار مهم است. این موضوع در پایان این فصل مورد بررسی قرار گرفته است.

سازندگان یک ایده جدید: آموزش جنبش در دهه 1800 تا اوایل دهه 1900

پیشگامان اولیه آموزش جنبش تحت تأثیر ایده بدن بیان جنبش بودند. سه نفر از افراد با نفوذ تاریخی فرانسوا دلسارته ، لیسلوت دیم و رودولف فون لبان بودند.

دلی

یکی از اولین افرادی که ایده های جنبش را بیان کرد ، فرانسوا دلسارته ، فرانسوی بود که در قرن نوزدهم زندگی می کرد. این دوره تحت تأثیر رمانتیسم قرار گرفت ، که بر مفهوم بیان اندیشه و احساسات تأکید داشت. Delsarte آنچه را که او به عنوان زیبایی شناسی کاربردی نامیده بود ، توسعه داد (Brown & Sommer ، 1969) و کار خود را در هنر متمرکز کرد ، جایی که وی به ایده های انتقادی در مورد ارتباطات بین ذهن ، بدن و روح کمک کرد. او همچنین حرکت را اتحادیه زمان ، مکان و حرکت می دید. Delsarte اظهار داشت که ترکیبی از حرکات به سمت و به دور از مرکز بدن برای همه حرکات دیگر بسیار مهم است.

دلستارت معتقد بود که جنبش بیانگر باید با احساساتی که الهام بخش از آن جنبش است ، ارتباط داشته باشد. علاوه بر این ، او ایده موازی سازی در حرکت را معرفی کرد - حرکت همزمان دو قسمت بدن در یک جهت و پی در پی. نه قانون حرکتی وی به ارتفاع ، نیرو ، حرکت ، دنباله ، جهت ، فرم ، سرعت ، واکنش و پسوند اشاره داشت. این ایده ها بخش اعظم آنچه را که در زمینه آموزش جنبش به وجود آمده است ، ایجاد می کند.

لیسلوت دیم

در اواسط تا اواخر دهه 1930 ، پروفسور لیسلوت دیم و همسرش کارل ، کالج بین المللی شناخته شده ای را در آلمان ، دویچه اسپورتوچوشول کولن ، برای آموزش معلمان در ورزش و تربیت بدنی تأسیس کردند. این دانشکده "رویکرد طبیعی برای آموزش کودکان برای حرکت مؤثر در انواع موقعیت ها" را آموخت (براون و سامر ، 1969 ، ص 62). کودکان تشویق می شدند که حرکت را آزادانه به روش خود و با توجه به مراحل منحصر به فرد توسعه خود کشف کنند. نقش معلم فراهم کردن محیطی بود که این تمرکز را پشتیبانی و تقویت می کرد. معلم از تجهیزات ساده مانند توپ ، گره ، طناب ، جعبه و نیمکت استفاده می کند تا به کودکان اجازه دهد طیف گسترده ای از پاسخ های حرکتی را به صورت جداگانه ، با شرکا یا در گروه های کوچک توسعه دهند.

رویکرد دیم متمرکز بر یادگیری برای ایجاد مهارت های حرکتی و تعادل است. معلمان با پرسیدن سؤالاتی از قبیل "چه کسی می تواند این کار را انجام دهد؟"و "چگونه می توان این کار را متفاوت انجام داد؟"آنها سپس کودکان را به سمت بهبود کیفیت حرکت خود راهنمایی می کنند. تمرکز دیم برای کودکان بزرگتر بیشتر در توسعه آگاهی و تجزیه و تحلیل نیروی عضلانی و همچنین نحوه حرکت در زمان و مکان بود.

رودولف فون لبان

رودولف فون لابن (1958-1879) توسط بیشتر به عنوان پیشگام واقعی آموزش جنبش در نظر گرفته می شود. مشارکت مهم نظریه جنبش وی بود که به طور خاص بر مفهوم تلاش متمرکز شد. لبان معتقد بود که بدن ابزاری برای بیان است و بین این حرکت بیانگر و حرکات تمایز قائل شده است که در زندگی روزمره (حرکت عملکردی) به یک هدف خدمت می کند. جنبش بیانی ایده هایی را در رقص یا اشکال دیگر بیان هنری برقرار می کند. جنبش عملکردی علاوه بر کمک به وظایف زندگی روزمره مانند ورزش و بازی ، هدف دارد. چهار عامل حرکتی که لبان شناسایی کرد (وزن ، فضا ، زمان و جریان) به بستر آنچه که به عنوان آموزش جنبش شناخته می شد ، تبدیل شد.

توسعه یک رویکرد درسی: 1960 ، 1970 و 1980

در حالی که لابان و همکارانش به نگرش درونی حرکت دهنده و کارکرد هر حرکت توجه داشتند (استنلی، 1977)، کسانی که بعد از آنها آمدند راهی برای بررسی حرکت و به کارگیری این دیدگاه در آموزش تربیت بدنی ارائه کردند. هدف کسانی که در این زمان کار می کردند، ارائه چارچوبی بود که معلمان بتوانند از آن برای به کارگیری مفاهیم حرکتی به طور گسترده در سه حوزه یادگیری زیر استفاده کنند:

• شناختی
• روانی حرکتی
• تاثیرگذار

دهه 1960 و 1970 شاهد رشد در زمینه آموزش حرکت بود. گیلیوم (1970)، کرشنر (1977)، لاگزدون و همکاران (1977، 1984)، مولدن و لیسون (1965)، مولدن و ردفرن (1969)، راسل (1975)، استنلی (1977)، و بسیاری دیگر آموزش جنبش را به ارمغان آوردند. خط مقدم تربیت بدنی ابتدایی

مفاهیم حرکت

استنلی (1977) و لاگزدون و همکاران (1984) چهار مفهوم اصلی حرکت را به عنوان بدن (نماینده ابزار عمل)، فضا (جایی که بدن در حال حرکت است)، تلاش (کیفیتی که حرکت با آن اجرا می شود) وروابط (ارتباطاتی که در حین حرکت بدن - با اشیاء، افراد و محیط رخ می دهد). لاگزدون و همکارانش (1984) پیشنهاد کردند که چقدر کودکان از تجربه یادگیری تربیت بدنی خود به دست می آورند، به میزان توانایی معلم در درک، تفسیر و اجرای محتوای حرکتی مربوط می شود. آنها پیشنهاد کردند که هدف معلم باید توسعه دانش کافی در مورد حرکت باشد تا به یادگیرندگان کمک کند تا در اجرای تمام جنبه های محتوای حرکت مهارت پیدا کنند.

تناسب اندام آموزش حرکت را تحت الشعاع قرار می دهد

رونق تناسب اندام در دهه 1970 منجر به پایه ای از تحقیقات شد که پایه علمی محکمی را به مطالعه حرکت کمک کرد. آموزش نهضت از این نوع حمایت برخوردار نبود و به همین دلیل در این دوران با آن شور و شوق مواجه نشد. از آنجایی که مدل های برنامه درسی دیگری معرفی شدند که درک آن آسان تر بود و برای تمرکز بر تناسب اندام و فعالیت آن زمان جذاب بود، آموزش حرکتی از محبوبیت محو شد.

آموزش حرکتی: در قلب تربیت بدنی

MEF به وضوح ایده جدیدی نیست. با توسعه ایده ها ، چارچوب آموزش جنبش پیچیده تر شد. متخصصان در مورد استفاده یا معنای دقیق اصطلاحات مخالف بودند. در نتیجه ، مفاهیم جنبش بشر و ارائه های اولیه MEF گاهی اوقات در تنظیمات عملی ارعاب کننده و استفاده از آن دشوار می شد. این ممکن است یکی از دلایلی باشد که آموزش حرکت حرکت را از دست داد و به طور کلی جایگزین سایر چارچوب های درسی در طول سالها شد. منتقدین ممکن است بگویند که آموزش جنبش ، که در دهه 1960 ، 1970 و حتی در دهه 1980 محبوب بود ، اکنون پاس است. یکی از اهداف ما احیای این اساسی ترین رویکرد برای آموزش تربیت بدنی است زیرا ما معتقدیم که این نه تنها چارچوب اساسی برای تربیت بدنی را فراهم می کند ، بلکه اصول اولیه همه مربیان - هم تربیت بدنی و معلمان کلاس را نیز در نظر می گیرد. بنیاد آموزش تربیت بدنی. چارچوب مورد استفاده در این کتاب ، تقطیر نسخه های قبلی MEF و ترکیبی از آثار قبلی بسیاری است ، از جمله اما محدود به آنها ، نویسندگان ذکر شده در این فصل (به عنوان مثال ، لبان ، استنلی ، لگن ، روبرتون ، گیلوم ،مولدن).

یکی از اهداف اصلی این متن ارائه MEF اصلاح شده است که به راحتی قابل استفاده ، استفاده آسان و معنی دار برای مربیان فیزیکی ، مربیان کلاس و مهمترین کودکان است. ما این کار را با تمرکز بر مفاهیم جنبش ، دسته های حرکات و به ویژه عناصر حرکت و کاربرد آنها در مورد آنچه که ما می نامیم حوزه های محتوای اصلی: بازی های آموزشی ، ژیمناستیک آموزشی و رقص آموزشی انجام می دهیم.

برای خوانندگان این متن مهم است که درک کنند که چگونه MEF با استانداردهای ملی فعلی گره خورده است.

برخی از نتایج کلاسیک یک برنامه آموزش جنبش در دو انجمن ملی ملی ورزشی و تربیت بدنی (NASPE ، یک گروه فرعی از اتحاد آمریکا برای بهداشت ، تربیت بدنی ، تفریح و رقص [AAHPERD]) توضیح داده شده است (2004):

• استاندارد 1. صلاحیت در مهارت های حرکتی و الگوهای حرکتی مورد نیاز برای انجام انواع فعالیت های بدنی را نشان می دهد.
• استاندارد 2. درک مفاهیم حرکت ، اصول ، استراتژی ها و تاکتیک ها را نشان می دهد زیرا در یادگیری و عملکرد فعالیتهای بدنی کاربرد دارد.

از ناسپ ، 2004 ، حرکت به آینده: استانداردهای ملی برای تربیت بدنی ، چاپ دوم.(Reston ، VA: انجمن ملی ورزش و آموزش عقل) 11.

فلسفی که آموزش حرکت را متفاوت می کند

همه مربیان فیزیکی می خواهند درسهایی ارائه دهند که موفقیت را تقویت کند. با این حال ، MEF نه تنها به تقویت موفقیت حرکتی ، بلکه توسعه دانش شناختی در مورد حرکت نیز تمرکز دارد. آموزش جنبش در مورد ایجاد یک پایگاه بسیار گسترده است به گونه ای که دانش آموزان در اجرای بسیاری از انواع حرکت مهارت ایجاد می کنند. برای ایجاد این پایگاه گسترده ، رویکرد آموزش جنبش از یک چارچوب خاص برای طبقه بندی جنبش استفاده می کند و زبان آموزان را ترغیب می کند تا واژگان حرکتی را بسازند که می تواند برای تمام محتوای حرکات بعدی اعمال شود.

MEF با دانش آموزان در هر سنی و مراحل رشد سازگار است. این به عنوان موضوعی است که در همه شرایط تمام حرکت را طی می کند. همانطور که Logsdon و Barrett (1984) خاطرنشان کردند ، "حرکت محتوای تربیت بدنی است" (Logsdon و همکاران ، ص 141). معلمان می توانند به طور مداوم واژگان را از چارچوب در معرفی درس ، بازخورد در طول درس و بسته شدن درس بگنجانند. به همین ترتیب ، کودکان می توانند در مورد حرکت خود با معلم و سایر کودکان ارتباط برقرار کنند ، بنابراین یک محیط یادگیری فوق العاده برای همه ایجاد می کنند.

حل مسئله دانشجویی در آموزش حرکت

موفقیت برای همه ، فعالیت برای همه و مشارکت همه همه ارزشهای کلیدی در یک برنامه آموزش جنبش است. رویکردهای خاص در ارائه محتوا بسیار مهم است. استفاده از روش شناسی مبتنی بر فرآیند کشف و تکنیک های حل مسئله (Gilliom ، 1970) به کودکان این امکان را می دهد تا روش ها و روش های خود را برای حل مشکلات حرکتی کشف کنند. تفکر خلاق مورد نیاز است و راه حل های فردی ، که ممکن است منحصر به فرد حل کننده مسئله باشد ، نه تنها مجاز است بلکه تشویق می شود زیرا همه ما در طول زندگی چالش های جدید و اغلب پیچیده تری را تجربه می کنیم. کودکان در برنامه های آموزش جنبش بسیار بیشتر از صرفاً مهارت های یادگیری انجام می دهند. آنها یاد می گیرند که از عناصر حرکتی استفاده کنند و راه حل هایی را برای هر دو مشکلات حرکت ساده و پیچیده ایجاد می کنند.

حل مسئله هدایت شده در آموزش جنبش

ما به برخی از روش های کشف هدایت شده در فصل های محتوای اصلی این کتاب (11-13) می پردازیم. طبق نظر Mosston و Ashworth (1986)، رویکرد کشف هدایت شده شامل حل مشکلات معلم توسط دانش آموزان با راهنمایی معلم است. معلمان علاوه بر کشف هدایت شده، نشانه های یادگیری را نیز در اختیار دانش آموزان قرار می دهند. فصل 3 نمونه هایی از نشانه های هدایت شده توسط معلم برای یادگیری مهارت های حرکتی مانند پریدن، پریدن، و پریدن و همچنین مهارت های دستکاری مانند پرتاب و گرفتن را ارائه می دهد.

تکنیک های حل مسئله توسط گیلیون (1970) توضیح داده شد. مثالی از کنار هم قرار دادن سرنخ های آموزش و حل مسئله ممکن است به این شکل به نظر برسد: «امروز، ما قرار است در مورد اقدامات فنری مانند پریدن، پریدن، پرش، پریدن و تاختن بیاموزیم.»سپس می توانید نشانه های یادگیری را از طریق کارت های نمودار جیبی (تعریف عناصر حرکتی) برای هر یک از این مهارت ها ارائه دهید. پس از ارائه رسمی تعریف پرش، می توانید به طور غیررسمی به دانش آموزان یادآوری کنید که وقتی می پریم، از یک پا به یک پا می رویم، در حالی که پرش شامل چندین نوع مختلف الگوی حرکتی است. با در نظر گرفتن این نشانه ها، ممکن است دانش آموزان تشویق شوند تا با ایجاد یک توالی سفر با استفاده از آن اعمال، اعمال مختلف فنری مانند را نشان دهند. این وظیفه بر رویکرد حل مسئله خالص تأکید دارد.

ارائه انتخاب ها باعث افزایش یادگیری می شود

روشی که چالش یا وظیفه حرکت را ارائه می کنید می تواند با احترام به فردیت دانش آموزان باعث موفقیت شود. یکی از راه های ارائه یک چالش، ارائه برنامه های افزودنی است که کار را در صورت نیاز آسان تر یا سخت تر می کند. در زیر مثالی از نحوه استفاده از افزونه ها با آموزش حرکت آورده شده است.

یک رویکرد سنتی تر برای ارائه یک مشکل حرکتی مربوط به تکان دادن و نورد ممکن است این باشد که از همه کودکان بخواهید که یک رول رو به جلو انجام دهند. با این حال ، با استفاده از پسوندها ، ممکن است بگویید ، "برخی از شما ممکن است بخواهید این کار بعدی را امتحان کنید ، در حالی که برخی دیگر ممکن است تصمیم بگیرند که کار خود را روی رول های ورود به سیستم ادامه دهند. برای کسانی که مایل به امتحان کردن هستند ، به فکر کردن در جهت رو به جلو ، نگه داشتن چانه خود به سینه و فشار دادن با دستان خود فکر کنید تا به شما کمک کند وزن خود را به پشت شانه های خود منتقل کنید زیرا در جهت رو به جلو حرکت می کنید. "راه های دیگر برای ارائه برنامه های افزودنی می تواند این باشد: "اگر آماده باشید ، می توانید امتحان کنید. واد. "یا ، "برای کسانی از شما که دوست دارید یک کار دشوارتر را امتحان کنید. وادواد. "ارائه گزینه های دانش آموزان در همه شرایط به آنها کمک می کند تا در مورد سطح راحتی خود در انجام کار تصمیم بگیرند (Logsdon et al. ، 1984 ؛ Rink ، 2006).

خلاصه

نخستین جوهر آموزش جنبش در اواخر دهه 1800 در زمینه رقص رخ داد. این مفهوم واقعاً محبوبیت پیدا نکرد و تا دهه 1960 ، 1970 و به دهه 1980 به عنوان آموزش جنبش شناخته شد. رونق تناسب اندام و سایر مدل های برنامه درسی جایگزین آموزش حرکت ، احتمالاً به دلیل پیچیدگی آن و دشواری معلمان ، آن را به برنامه های درسی تربیت بدنی متوسط و دبیرستان مربوط می کردند. در اواخر دهه 1990 و اوایل دهه 2000 ، توسعه استانداردهای محتوای ملی برای تربیت بدنی با تأکید بر اینكه كودكان باید مفاهیم اساسی حرکات را بدانند و بتوانند الگوهای اساسی حرکتی را انجام دهند ، جوهر آموزش جنبش را به وجود آورد.