نسل جدید مشارکت عمومی و خصوصی

رابرت شیلر، استاد محترم اقتصاد در دانشگاه ییل، زمانی نوشت که "تأمین مالی یک فعالیت، ایجاد معماری برای رسیدن به یک هدف است" و اهدافی که ارزش دستیابی دارند "تقریبا همیشه نیاز به همکاری افراد زیادی دارد."

این امر به ویژه در مورد پروژه های مشارکت عمومی و خصوصی (P3) صادق است، زیرا همانطور که از نام آن پیداست، مفهوم همکاری در پروژه های P3 مرکزی است و دو نوع عملیات اساساً متفاوت - سازمان های دولتی و شرکت های خصوصی - را در پی یک مشترک گرد هم می آورد. هدف. به همین ترتیب، مدل های مالی که این پروژه ها و شرکای آن ها را کنار هم نگه می دارند، در واقع نوعی معماری، مجموعه ای پیچیده، پیچیده و در هم تنیده از پیش بینی های اقتصادی و مالی هستند که ریسک های درک شده و پاداش های مورد انتظار هر شریک را می سنجید و متعادل می کند.

در بخش عمده ای از یک نسل، مدل غالب برای معماری مالی P3 به مبادله بین هزینه پول و انتقال ریسک بستگی داشت. به طور معمول، نهادهای دولتی که رویکرد P3 را انتخاب کردند، فهمیدند که هزینه های تامین مالی مرتبط با این پروژه ها بیشتر از یک خرید سنتی با استفاده از اوراق قرضه معاف از مالیات است. دلیل این امر ساده است: وام به شرکت های خصوصی دارای نرخ بهره بالاتری است. بر اساس گزارش ژانویه 2019 از انجمن افسران مالی دولت، در دو دهه گذشته تفاوت 200 امتیازی در هزینه پول بین وام گیرندگان دولتی و خصوصی وجود داشته است که بیشتر این تفاوت از میانگین اسپرد بین وام گیرندگان تشکیل شده است. اوراق قرضه شرکتی و معاف از مالیاتاگر نهادهای دولتی می توانند بسیار ارزان تر وام بگیرند، پس چرا با عناصر تامین مالی خصوصی یک P3 زحمت بکشیم؟

برای پاسخ به این سؤال ، این نکته مفید است که خطرات کامل چرخه زندگی و هزینه های پروژه های زیرساختی را در نظر داشته باشید. با همکاری با شرکتهای خصوصی ، اشخاص عمومی خطرات مرتبط با ساخت و ساز ، نگهداری و بهره برداری از دارایی را بارگیری می کنند ، بنابراین منحنی هزینه را به نفع مدل P3 خم می کنند ، با فرض اینکه توافق های P3 به درستی خطرات و پاداش را در کل شرایط خود متعادل می کند (برخی از آنها می توانند 30 ، 40 یا حتی 70 سال طول بکشد). علاوه بر این ، واجد شرایط برای تأمین مالی مربوط به حمایت دولت-مانند قانون تأمین مالی زیرساخت های آب و نوآوری (WIFIA) و قانون تأمین مالی زیرساخت های حمل و نقل (TIFIA)-گاهی اوقات نه سریع و نه آسان ، که به نوبه خود می تواند بر زمان بندی پروژه تأثیر بگذارد و پیچیده را پیچیده کند. مدل های مالی بعدی. در حالی که تأمین مالی خصوصی این خطرات را از بین نمی برد ، تجربه نشان می دهد که از نظر مادی آنها را کاهش می دهد.

در مدل سنتی P3 معمول بوده است که سرمایه گذاری های سهام خصوصی در کنار هم توسط اعطای امتیازات و توسعه دهندگان در پشته سرمایه یک پروژه ، در کنار تأمین مالی بدهی خصوصی داشته باشید. در حالی که چنین سرمایه گذاری ها این پتانسیل را دارند که پروژه ها را "قابل پرداخت" تر و پایین آمدن هزینه پول در سمت بدهی معادله داشته باشند ، اما آنها برای بخش دولتی کاملاً سودمند نبوده اند. بازده سرمایه گذاری خواسته شده توسط سهام خصوصی به منظور جبران مشخصات ریسک بالاتر است و این خطرات قابل توجه است. اگر این سرمایه گذاران سهام خصوصی با مدل های مالی یا جریان نقدی خود اشتباه بگیرند ، شرکای کلیدی پروژه می توانند به اندازه کافی از نظر مالی دچار اختلال مالی شوند که ساخت یا بهره برداری پروژه از بین برود ، نتیجه ای که اشخاص عمومی به درستی از آن ترس دارند. به عنوان مثال ، دلهره I-69 در ایندیانا را در نظر بگیرید ، هنگامی که در سال 2017 دولت در نهایت مجبور شد یک پروژه بزرگراه 21 مایلی را کنترل کند ، هنگامی که توسعه دهنده پروژه P3 پریشانی مالی را تجربه کرد و اوراق قرضه فعالیت خصوصی پروژه به سمت پیش فرض آسیب دید.

این مثال یک درس ارزشمند به جامعه P3 در مورد اهمیت انتخاب شرکای پروژه عاقلانه ارائه می دهد ، اما همچنین به احساساتی که قبلاً شکل گرفته بود ، کمک کرد: آیا راهی برای نهادهای عمومی وجود دارد که کیک خود را تهیه کنند و آن را نیز بخورند؟

به عبارت دیگر ، به جای اینکه از نظر سنتی به P3 فکر کنید-به عنوان معامله ای بین هزینه بالاتر پول و انتقال ریسک-می توان اشخاص عمومی را به الگویی که با فرار از تأمین مالی خصوصی ، مشکل پول را حل می کند ، وارد کنند. اما هنوز هم مزایای نشان داده شده P3s را به عنوان یک مدل تحویل پروژه درج می کنید؟

آخرین گزارش مشارکت دولتی و خصوصی Husch Blackwell شواهدی را ارائه می دهد که نشان می دهد بیشتر و بیشتر این رویکردهای ترکیبی به پروژه های P3 مورد حمایت قرار می گیرند. بخشی از دلیل این تغییر این است که ماهیت پروژه های P3 در حال تغییر است. جایی که روزگاری P3 های ایالات متحده تحت سلطه پروژه های حمل و نقل قرار گرفتند ، اکنون به لطف P3 ، از جمله کاخ ، مسکن دانشجویی ، زندان ها و آب های آب ، از جمله سایر موارد زیرساخت در حال ساخت است.

بسیاری از این دسته از پروژه های جدید "عمودی" اگر اصلاً درآمد ایجاد نمی کنند. بنابراین ، یک مدل اعطای ریسک در معرض تقاضای زمانی غالب بی فایده است. درعوض ، شرکای P3 بیشتر از پرداختهای در دسترس استفاده می کنند. فقط یک پروژه در گزارش Husch Blackwell از یک طرح در معرض خطر تقاضا استفاده می کند. پروژه های باقیمانده همه پرداخت های در دسترس بودن یا برخی از مدل های ترکیبی آن را دارند ، جایی که شریک عمومی با توجه به فرمول و برنامه از پیش تعیین شده ، مستقیماً یک امتیاز دهنده را پرداخت می کند. هفت مورد از 13 پروژه در این گزارش صرفاً به عنوان ساختار پرداخت مبتنی بر در دسترس بودن تعریف می شود و این پروژه ها هم P3 های افقی و هم عمودی را تشکیل می دهند.

نکته قابل توجه ، تغییر چند ساله به پرداختهای در دسترس همزمان با کاهش چشمگیر مشارکت سهام خصوصی است. تعهدات عدالت در هشت پروژه P3 که در سال 2018 به نزدیک مالی رسیده بودند ، به طور متوسط 5 ٪ از کل هزینه های سرمایه را به دست آورد.

زمان خواهد گفت که آیا این نقاط داده ، که در کنار هم قرار گرفته اند ، بیشتر از سر و صدا هستند ، اما با توجه به هزینه بالاتر سرمایه خصوصی سرمایه - و با توجه به اینکه بازده آن سرمایه به طور معمول از طریق پرداختهای در دسترس بودن یک پروژه پرداخت می شود - منطق خاصی برای معکوس وجود داردرابطه موجود در داده های اخیر. از آنجا که پرداخت های در دسترس به الگوی اعطای امتیاز غالب تبدیل می شوند ، نهادهای عمومی انگیزه محکمی برای جلوگیری از گرانترین اجزای پشته سرمایه دارند. این می تواند باشد که ، از طریق آزمایش و خطا ، شرکای دولتی و خصوصی از طریق پرداخت های در دسترس ، تعادل بسیار کارآمد را به خود اختصاص می دهند. شرکت های خصوصی از جریان های نقدی قابل پیش بینی در ارتباط با آنها برخوردار هستند و با استفاده از ساختارهای تأمین مالی ترکیبی بیشتر که شامل تأمین مالی بدهی عمومی می شوند ، اشخاص عمومی در حال یافتن طیف وسیع تری از پروژه ها هستند که می توانند از این نژاد جدید P3 بهره مند شوند.

چارلز رنر با Husch Blackwell LLP در کانزاس سیتی شریک است. آقای رنر نماینده اشخاص دولتی و خصوصی است که در پروژه های P3 در سراسر کشور مشغول به کار هستند و سردبیر گزارش مشارکت عمومی و خصوصی Husch Blackwell است.