بهترین راه برای اندازه گیری عملکرد شرکت

بیشتر تحلیلگران و سرمایه گذاران وال استریت تمایل دارند به عنوان معیار اصلی عملکرد شرکت ، بر بازده سهام خود تمرکز کنند. بسیاری از مدیران نیز به شدت روی این متریک تمرکز می کنند ، و می دانند که این همان کسی است که به نظر می رسد بیشترین توجه را از جامعه سرمایه گذار جلب می کند. اما آیا این بهترین متریک است؟حتی اگر بیشتر […]

بیشتر تحلیلگران و سرمایه گذاران وال استریت تمایل دارند به عنوان معیار اصلی عملکرد شرکت ، بر بازده سهام خود تمرکز کنند. بسیاری از مدیران نیز به شدت روی این متریک تمرکز می کنند ، و می دانند که این همان کسی است که به نظر می رسد بیشترین توجه را از جامعه سرمایه گذار جلب می کند. اما آیا این بهترین متریک است؟

حتی اگر تکنیک های پیشرفته تر ارزیابی مانند IRR ، CFROI و مدل سازی DCF به وجود آمده باشند ، ROE ثابت کرده است. در یک سطح ، این معنی دارد. ROE بر بازگشت به سهامداران شرکت تمرکز دارد. اگر سهامدار هستید ، این یک متریک سریع و آسان به شما می دهد.

اما ROE می تواند بسیاری از مشکلات بالقوه را مبهم کند. اگر سرمایه گذاران مراقب نباشند ، می تواند توجه را از اصول تجاری منحرف کند و منجر به شگفتی های نامطبوع شود. شرکت ها می توانند به استراتژی های مالی متوسل شوند تا از نظر مصنوعی یک ROE سالم - مدتی - را حفظ کنند و عملکرد وخیم تر را در اصول تجاری پنهان کنند. افزایش اهرم بدهی و بازپرداخت سهام که از طریق پول نقد انباشته تأمین می شوند می توانند به حفظ ROE یک شرکت کمک کنند حتی اگر سودآوری عملیاتی در حال از بین رفتن باشد. افزایش فشار رقابتی همراه با نرخ بهره از نظر مصنوعی پایین ، مشخصه چند دهه گذشته ، انگیزه قدرتمندی برای شرکت در این راهکارها برای خوشحال کردن سرمایه گذاران ایجاد می کند.

در صورت تقاضای بازار برای محصولات خود در جنوب ، اهرم بدهی بیش از حد به یک شرکت قابل توجه تبدیل می شود ، زیرا بسیاری از شرکت ها در طول رکود اقتصادی فعلی کشف شده اند. این در واقع خطر بیشتری را برای یک شرکت در اوقات سخت ایجاد می کند.

این تلاش ها می توانند اعتیاد آور شوند. اگر سودآوری زیربنایی همچنان رو به وخامت بگذارد ، برای حفظ بازده سهام ، بازپرداخت سهام بیشتر یا اهرم بدهی لازم خواهد بود ، افزایش بیشتر مواجهه شرکت در معرض رکودهای غیرقابل پیش بینی در تقاضای مصرف کننده یا بحران بازار مالی. اما اجازه دادن به کاهش رول اغلب برای تأمل بسیار دردناک است زیرا تأثیر بر عملکرد سهام می تواند فوری باشد. خطرات از طرف دیگر فوری تر و کمکی تر است ، بنابراین یک وسوسه قابل درک برای جلوگیری از درد فوری وجود دارد.

این مسائل مربوط به ROE ما را بر آن داشت تا زمانی که سال گذشته شاخص شیفت خود را ایجاد کردیم، معیار اصلی متفاوتی را برای عملکرد مالی شرکت انتخاب کنیم. برای تحلیل روند سودآوری بلندمدت در تمام شرکت های عمومی در ایالات متحده، بر معیاری متمرکز شدیم که توجه کمتری را از سوی مدیران و سرمایه گذاران به طور یکسان - بازده دارایی (ROA) - جلب کرد. بازده دارایی ها از تحریف های بالقوه ایجاد شده توسط استراتژی های مالی مانند موارد ذکر شده در بالا جلوگیری می کند.

در عین حال، ROA معیار بهتری برای عملکرد مالی نسبت به معیارهای سودآوری صورت درآمد مانند بازده فروش است. ROA صراحتاً دارایی های مورد استفاده برای حمایت از فعالیت های تجاری را در نظر می گیرد. تعیین می کند که آیا شرکت قادر به ایجاد بازدهی کافی از این دارایی ها است یا نه صرفاً نشان دادن بازدهی قوی از فروش. شرکت های دارای دارایی سنگین به سطح بالاتری از درآمد خالص برای حمایت از کسب و کار نسبت به شرکت های سبک دارایی نیاز دارند که در آن ها حتی حاشیه های ناچیز نیز می توانند بازدهی بسیار سالمی از دارایی ها ایجاد کنند.

بسیاری از شرکت ها در تلاش برای ایجاد کسب وکارهای «سبک دارایی»، عملیات تولید و لجستیک فشرده دارایی را به ارائه دهندگان تخصصی تر برون سپاری می کنند. این دارایی ها از بین نرفته اند - آنها به سادگی از یک شرکت به شرکت دیگر منتقل شده اند. کسی باید بازدهی معقولی از آن سرمایه گذاری های دارایی کسب کند. حتی کسب وکارهای ذاتاً «سبک دارایی» دارایی های جاری و دارایی های ثابت محدود مورد نیاز برای حمایت از کسب وکار هستند.

استفاده از ROA به عنوان معیار عملکرد کلیدی، به سرعت توجه مدیریت را بر دارایی های مورد نیاز برای اجرای کسب و کار متمرکز می کند. امروزه مدیران اجرایی درجات بیشتری برای برون سپاری مدیریت این دارایی ها و عملیات تجاری مرتبط به شرکت های تخصصی تر دارند. سوال کلیدی این است: چه کسی در بهترین موقعیت برای کسب بالاترین بازده از آن دارایی ها است؟این سوال به تیم های اجرایی کمک می کند تا فعالیت های خود را بیشتر بر روی فعالیت ها و دارایی هایی که بهترین صلاحیت برای مدیریت آنها را دارند متمرکز کنند و سایر فعالیت ها و دارایی ها را به شرکت های تخصصی تر تقسیم کنند.

یک شکل جایگزین قدرتمند از اهرم وجود دارد - اهرم توانایی. همانطور که قبلاً اشاره شد ، اهرم بیش از حد مالی به یک بار بزرگ و غیرقابل اجتناب در رکود اقتصادی تبدیل می شود. در مقابل ، اهرم توانایی از یک تجارت در تمام مراحل چرخه اقتصادی پشتیبانی می کند. ارائه دهندگان تخصصی برون سپاری ، به دلیل مقیاس و تنوع عملکرد آنها ، می توانند دارایی ها و قابلیت های کلیدی را به سرعت و با سودآوری تر فراهم کنند تا به شرکت ها کمک کنند تا در طی یک افزایش اقتصادی به سرعت افزایش یابد. تنظیمات برون سپاری هزینه متغیر از مقیاس گذاری در هنگام رکود پشتیبانی می کند. اهرم مالی که به راحتی در دسترس است ، به بازگشت بازده به سهامداران بالاتر کمک کرد و بسیاری از شرکت ها را به سمت غفلت از پتانسیل اهرم توانایی سوق داد.

روند ROA طولانی مدت اهمیت گزینه های اهرم توانایی را برجسته می کند. شاخص شیفت ما نشان داد كه از سال 1965 همه شركتهای دولتی آمریكا فرسایش پایدار و قابل توجه در ROA را تجربه كردند - 75 ٪ كاهش یافت. فشارهای اقتصادی در حال افزایش تا حد زیادی توسط معیارها و بازه های زمانی مورد استفاده ما مبهم است. این فقط نشان دهنده رکود اقتصادی فعلی نیست. این روندهای بلند مدت نشان می دهد که رویکردهای سنتی ما در تجارت اساساً شکسته شده است. این کاهش علی رغم حرکت به فعالیتهای تجاری بیشتر دارایی و عدم وجود یک دارایی مهم از ترازنامه-استعداد نیروی کار-در حال وقوع است.

هیچ متریک واحد کامل نیست و بسته به شرایط مناسب معیارهای مختلف مناسب نیست. اما اعتماد بیش از حد ما به ROE در بسیاری از سطوح مشکل ساز است. ROA ممکن است دیدگاه بهتری نسبت به اصول تجارت از جمله استفاده از دارایی ایجاد کند. با افزایش فشارهای اقتصادی ، به مدیران به خوبی توصیه می شود که بپرسند: ما کدام دارایی ها را منحصر به فرد قادر به مدیریت هستیم؟و چگونه می توانیم به شخص دیگری اجازه دهیم که بقیه آنها را در اختیار داشته و مدیریت کند ، در حالی که ما بر نقاط قوت منحصر به فرد خودم تمرکز می کنیم؟

شما چی فکر میکنید؟مفیدترین معیارها برای اندازه گیری عملکرد مالی پایین خط چیست؟پیامدهای روندهای بلند مدت ROA چیست؟آیا شرکت ها به اندازه کافی در پیگیری اهرم های توانایی تهاجمی هستند؟اگر نه ، چه چیزی آنها را عقب نگه می دارد؟

لانگ دیویسون مدیر اجرایی سابق مرکز Deloitte برای Edge است و پیش از این سردبیر فصلنامه مک کینزی بود. او همکار همکار قدرت کشش است: چقدر حرکت های کوچک ، با هوشمندی انجام می شود ، چیزهای بزرگی را در حرکت قرار می دهد.